Bijna 35 jaar Internationaal werkend als evangelist en sinds lange tijd ook als voorganger met vaste standplaatsen in Azie, zie ik met enorme blijdschap de kerk veranderen.
Daarnaast ben ik ook werkzaam als (oorlogs- en minderheden)verslaggever/journalist en dat alweer 30 jaar. Al die jaren trouw lid van de NVJ (Ned. Ver. van Journalisten). Wow, hoor ik heel veel mensen zeggen, gaat dat wel samen? JA zeg ik voluit, juist wel. Het plaatst je juist als voorganger met je neus in de feiten en in het gebeuren van de wereld om je heen. Honger, armoede, mishandeling, verkrachting, orgaanroof.... het maakt dat je wereld ziet zoals deze is en niet alleen vanaf de kansel.
Ja, het heeft mijn relatie met God en Jezus Christus veel intenser, sterker en vastberaden gemaakt. Maar ook ben ik de kerk met andere ogen gaan bezien. Veel positiever, veel omvangrijker en veel minder de kerk van slechts een handjevol uitverkorenen.
"De" kerk is natuurlijk een statement welke niet generaal gebruikt kan worden, maar toch. RELIGIE is een hot item in welhaast alle landen ter wereld. God is dichterbij dan wij hier in het Westen denken en realiseren. Maar ook: de kerk is voor velen (ten onrechte) geworden of verworden tot een bijna onaanraakbaar of niet terzake doende club.
In Azie en Afrika groeit de kerk als kool (overigens ook in Nederland) maar de accenten liggen anders. In Nederland weten we niet meer wat het is om in VREDE te leven, of beter, weten we niet wat het is ZONDER vrede te leven. Zozeer is vrede een "gewoon" iets geworden.
Daar wil ik over praten. Over die spannende kerk, die interessante kerk, die kerk die in heel de wereld anders is dan in Nederland welke te veel en te diep gebasseerd is op oude vergane niet (meer of nooit) bestaand hebbende pijlers.
De kerk van nu: bidkerk of vechtkerk? Passieve kerk of passie-kerk?
